Metaforische sculpturen met Davin K. Ebanks

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Omdat het “water” naar de vloer van de galerie is verplaatst, vond ik het belangrijk om elk werk te verankeren in zijn referent. Elke locatie wordt aangeduid met de lengtegraad in de titel, wat het ontheemde karakter van de werken onderstreept. Zo wordt de toeschouwer uitgenodigd zich het water voor te stellen van plekken waar hij is geweest – misschien tijdens een cruise of een vakantie uit zijn kindertijd.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Omdat het “water” naar de vloer van de galerie is verplaatst, vond ik het belangrijk om elk werk te verankeren in zijn referent. Elke locatie wordt aangeduid met de lengtegraad in de titel, wat het ontheemde karakter van de werken onderstreept. Zo wordt de toeschouwer uitgenodigd zich het water voor te stellen van plekken waar hij is geweest – misschien tijdens een cruise of een vakantie uit zijn kindertijd.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

De reeks Blue Meridian is geïnspireerd door het water rond mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden. Specificiteit is belangrijk, vooral die van de kleur. Voor de gemiddelde mens is water gewoon water, maar voor een eilandbewoner geeft de kleur van het water informatie over de diepte, de samenstelling van de zeebodem, het zoutgehalte en de soorten die er leven.

Omdat het “water” naar de vloer van de galerie is verplaatst, vond ik het belangrijk om elk werk te verankeren in zijn referent. Elke locatie wordt aangeduid met de lengtegraad in de titel, wat het ontheemde karakter van de werken onderstreept. Zo wordt de toeschouwer uitgenodigd zich het water voor te stellen van plekken waar hij is geweest – misschien tijdens een cruise of een vakantie uit zijn kindertijd.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

De reeks Blue Meridian is geïnspireerd door het water rond mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden. Specificiteit is belangrijk, vooral die van de kleur. Voor de gemiddelde mens is water gewoon water, maar voor een eilandbewoner geeft de kleur van het water informatie over de diepte, de samenstelling van de zeebodem, het zoutgehalte en de soorten die er leven.

Omdat het “water” naar de vloer van de galerie is verplaatst, vond ik het belangrijk om elk werk te verankeren in zijn referent. Elke locatie wordt aangeduid met de lengtegraad in de titel, wat het ontheemde karakter van de werken onderstreept. Zo wordt de toeschouwer uitgenodigd zich het water voor te stellen van plekken waar hij is geweest – misschien tijdens een cruise of een vakantie uit zijn kindertijd.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

“Blue Meridian: 81.2ºW, Old Isaac’s” Cast, Blasted & Polished Glass, 36”H x 15”W x 4”D, 2009

De reeks Blue Meridian is geïnspireerd door het water rond mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden. Specificiteit is belangrijk, vooral die van de kleur. Voor de gemiddelde mens is water gewoon water, maar voor een eilandbewoner geeft de kleur van het water informatie over de diepte, de samenstelling van de zeebodem, het zoutgehalte en de soorten die er leven.

Omdat het “water” naar de vloer van de galerie is verplaatst, vond ik het belangrijk om elk werk te verankeren in zijn referent. Elke locatie wordt aangeduid met de lengtegraad in de titel, wat het ontheemde karakter van de werken onderstreept. Zo wordt de toeschouwer uitgenodigd zich het water voor te stellen van plekken waar hij is geweest – misschien tijdens een cruise of een vakantie uit zijn kindertijd.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

“Blue Meridian: 81.2ºW, Old Isaac’s” Cast, Blasted & Polished Glass, 36”H x 15”W x 4”D, 2009

De reeks Blue Meridian is geïnspireerd door het water rond mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden. Specificiteit is belangrijk, vooral die van de kleur. Voor de gemiddelde mens is water gewoon water, maar voor een eilandbewoner geeft de kleur van het water informatie over de diepte, de samenstelling van de zeebodem, het zoutgehalte en de soorten die er leven.

Omdat het “water” naar de vloer van de galerie is verplaatst, vond ik het belangrijk om elk werk te verankeren in zijn referent. Elke locatie wordt aangeduid met de lengtegraad in de titel, wat het ontheemde karakter van de werken onderstreept. Zo wordt de toeschouwer uitgenodigd zich het water voor te stellen van plekken waar hij is geweest – misschien tijdens een cruise of een vakantie uit zijn kindertijd.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

“Blue Meridian: 81.2ºW, Old Isaac’s” Cast, Blasted & Polished Glass, 36”H x 15”W x 4”D, 2009

De reeks Blue Meridian is geïnspireerd door het water rond mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden. Specificiteit is belangrijk, vooral die van de kleur. Voor de gemiddelde mens is water gewoon water, maar voor een eilandbewoner geeft de kleur van het water informatie over de diepte, de samenstelling van de zeebodem, het zoutgehalte en de soorten die er leven.

Omdat het “water” naar de vloer van de galerie is verplaatst, vond ik het belangrijk om elk werk te verankeren in zijn referent. Elke locatie wordt aangeduid met de lengtegraad in de titel, wat het ontheemde karakter van de werken onderstreept. Zo wordt de toeschouwer uitgenodigd zich het water voor te stellen van plekken waar hij is geweest – misschien tijdens een cruise of een vakantie uit zijn kindertijd.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

“Blue Meridian: 81.2ºW, Old Isaac’s” Cast, Blasted & Polished Glass, 36”H x 15”W x 4”D, 2009

De reeks Blue Meridian is geïnspireerd door het water rond mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden. Specificiteit is belangrijk, vooral die van de kleur. Voor de gemiddelde mens is water gewoon water, maar voor een eilandbewoner geeft de kleur van het water informatie over de diepte, de samenstelling van de zeebodem, het zoutgehalte en de soorten die er leven.

Omdat het “water” naar de vloer van de galerie is verplaatst, vond ik het belangrijk om elk werk te verankeren in zijn referent. Elke locatie wordt aangeduid met de lengtegraad in de titel, wat het ontheemde karakter van de werken onderstreept. Zo wordt de toeschouwer uitgenodigd zich het water voor te stellen van plekken waar hij is geweest – misschien tijdens een cruise of een vakantie uit zijn kindertijd.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

“Blue Meridian: 81.2ºW, Old Isaac’s” Cast, Blasted & Polished Glass, 36”H x 15”W x 4”D, 2009

De reeks Blue Meridian is geïnspireerd door het water rond mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden. Specificiteit is belangrijk, vooral die van de kleur. Voor de gemiddelde mens is water gewoon water, maar voor een eilandbewoner geeft de kleur van het water informatie over de diepte, de samenstelling van de zeebodem, het zoutgehalte en de soorten die er leven.

Omdat het “water” naar de vloer van de galerie is verplaatst, vond ik het belangrijk om elk werk te verankeren in zijn referent. Elke locatie wordt aangeduid met de lengtegraad in de titel, wat het ontheemde karakter van de werken onderstreept. Zo wordt de toeschouwer uitgenodigd zich het water voor te stellen van plekken waar hij is geweest – misschien tijdens een cruise of een vakantie uit zijn kindertijd.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

“Blue Meridian: 81.2ºW, Old Isaac’s” Cast, Blasted & Polished Glass, 36”H x 15”W x 4”D, 2009

De reeks Blue Meridian is geïnspireerd door het water rond mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden. Specificiteit is belangrijk, vooral die van de kleur. Voor de gemiddelde mens is water gewoon water, maar voor een eilandbewoner geeft de kleur van het water informatie over de diepte, de samenstelling van de zeebodem, het zoutgehalte en de soorten die er leven.

Omdat het “water” naar de vloer van de galerie is verplaatst, vond ik het belangrijk om elk werk te verankeren in zijn referent. Elke locatie wordt aangeduid met de lengtegraad in de titel, wat het ontheemde karakter van de werken onderstreept. Zo wordt de toeschouwer uitgenodigd zich het water voor te stellen van plekken waar hij is geweest – misschien tijdens een cruise of een vakantie uit zijn kindertijd.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Davin K. Ebanks is een kunstenaar en beeldhouwer van de Kaaimaneilanden. De kleur blauw staat centraal in zijn werk, maar vooral als weergave van het water langs de kust van Grand Cayman. Hij gebruikt voornamelijk glas om zijn persoonlijke en culturele geschiedenis te verkennen en de relatie tussen identiteit en omgeving te onderzoeken. Caribeart presenteert met genoegen Ebanks in zijn nieuwste kunstenaarsreeks.

“Blue Meridian: 81.2ºW, Old Isaac’s” Cast, Blasted & Polished Glass, 36”H x 15”W x 4”D, 2009

De reeks Blue Meridian is geïnspireerd door het water rond mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden. Specificiteit is belangrijk, vooral die van de kleur. Voor de gemiddelde mens is water gewoon water, maar voor een eilandbewoner geeft de kleur van het water informatie over de diepte, de samenstelling van de zeebodem, het zoutgehalte en de soorten die er leven.

Omdat het “water” naar de vloer van de galerie is verplaatst, vond ik het belangrijk om elk werk te verankeren in zijn referent. Elke locatie wordt aangeduid met de lengtegraad in de titel, wat het ontheemde karakter van de werken onderstreept. Zo wordt de toeschouwer uitgenodigd zich het water voor te stellen van plekken waar hij is geweest – misschien tijdens een cruise of een vakantie uit zijn kindertijd.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.

Davin K. Ebanks is een kunstenaar en beeldhouwer van de Kaaimaneilanden. De kleur blauw staat centraal in zijn werk, maar vooral als weergave van het water langs de kust van Grand Cayman. Hij gebruikt voornamelijk glas om zijn persoonlijke en culturele geschiedenis te verkennen en de relatie tussen identiteit en omgeving te onderzoeken. Caribeart presenteert met genoegen Ebanks in zijn nieuwste kunstenaarsreeks.

“Blue Meridian: 81.2ºW, Old Isaac’s” Cast, Blasted & Polished Glass, 36”H x 15”W x 4”D, 2009

De reeks Blue Meridian is geïnspireerd door het water rond mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden. Specificiteit is belangrijk, vooral die van de kleur. Voor de gemiddelde mens is water gewoon water, maar voor een eilandbewoner geeft de kleur van het water informatie over de diepte, de samenstelling van de zeebodem, het zoutgehalte en de soorten die er leven.

Omdat het “water” naar de vloer van de galerie is verplaatst, vond ik het belangrijk om elk werk te verankeren in zijn referent. Elke locatie wordt aangeduid met de lengtegraad in de titel, wat het ontheemde karakter van de werken onderstreept. Zo wordt de toeschouwer uitgenodigd zich het water voor te stellen van plekken waar hij is geweest – misschien tijdens een cruise of een vakantie uit zijn kindertijd.

Mijn sculpturen zijn metaforen voor het subjectieve karakter van identiteit en persoonlijk verhaal. Ik gebruik alledaagse elementen uit de cultuur van het eiland waar ik ben opgegroeid – rijpe bananen, gevlochten manden, zeewater, enzovoort – en door deze onderwerpen in glas te vertalen, til ik ze op van het banale naar het esthetische.

Ik houd van deze titel en van de manier waarop hij verwijst naar hoe inheemse volkeren leefden met het land en de seizoenen. Onze voorouders (overgrootvader en zo) deden alles volgens de maan, en meer bepaald volgens de getijden. Ze plantten op basis van de getijden. Ze visten met de getijden mee. Ze kapten het hout voor hun boten volgens de getijden. Ze joegen dankzij de getijden. De maan en de ademhaling van de planeet maakten deel uit van het ritme van hun leven.

Het doet me ook denken aan alle nachten die ik onder de volle maan op het water doorbracht, kijkend naar de hemel terwijl mijn vislijn in het donker zakte. Dualiteit. Licht. Duisternis. Beide, het onbekende.

Onlangs heb ik nagedacht over lichamen die zich door blauwe ruimtes verplaatsen. Als Kaaimaneilands Amerikaan is mijn raciale identiteit verbonden met de zwarte mensen die de Atlantische Oceaan niet wisten over te steken, een volk dat gestrand is in de blauwe ruimte van de Caraïben. Het idee van het vervoeren van producten en goederen is een metafoor geworden voor het vervoer van lichamen door de blauwe ruimte tussen plaatsen – van de trans-Atlantische slavenhandel tot handelsoorlogen en de huidige vluchtelingencrises. Bananen en katoen zijn beladen met culturele en politieke betekenis. De banaan heeft bovendien een lange geschiedenis als kunstzinnig onderwerp.

In mijn geboorteland, de Kaaimaneilanden, zijn de lokale bananen het voedsel van de armen, in veel achtertuinen geteeld. De gekweekte, in de winkel gekochte banaan daarentegen is het symbool van kolonialisme en monocultuur. Glazen fruitmanden sierden in mijn kindertijd de woonkamers van veel arbeidersgezinnen.

Deze trope is een daad van bewaring die nut ontkent, of misschien de betekenis van nut herdefinieert. Deze vertaling weerspiegelt hoe de objecten in deze tentoonstelling zijn getransformeerd, waardoor ze gedwongen worden te balanceren tussen het vertrouwde en het vreemde.